Verslag Kroatië Bosnië november 2011

 

We hebben dierenarts Annelies en assistente Susan bereid gevonden om mee te gaan naar Bosnië om straat- en asielhonden te steriliseren en castreren.

Met 6 vrijwilligers vertrekken we op zondag  om een week de handen uit de mouwen te steken.

In Duitsland werken ze nogal aan de weg dus erg veel 80 rijden maar uiteindelijk komen we aan in Kroatië.

We hebben de auto’s volgepakt met alle ingezamelde spullen en de douane heeft nog nooit moeilijk gedaan maar dit keer moesten we aan de kant.

Ik moet precies vertellen wat er in zit en begin zomaar wat op te noemen en het wordt keurig genoteerd, we zijn de hele nacht doorgereden dus ik heb het wel gehad maar weet mijn ochtendhumeur te verbergen en wacht geduldig tot het papier met stempeltje door de verschillende machomannetjes met uniform is goedgekeurd.

20 euro moet ik daarvoor betalen en we moeten naar de douane in de stad om de bus te laten controleren.

Gelukkig vergeten ze de bus te verzegelen en we gooien dus eerst al het voer en de medicijnen eruit en rijden met de rest naar de douane.

Daar laten ze me flink wachten en moet ik voor dat wachten ook nog 15 euro betalen.

Weer een papiertje waarop ik verklaar dat ik Conny Busstra deze spullen doneer aan het asiel in Varazdin , ik moet de waarde schatten, NUL zeg ik, nee dat kan niet.

Ik zeg dat het voor de dieren en ons veel waarde heeft maar in euro’s : nul, nee dat mag nog steeds niet.

We komen uit op 30 euro en het asiel moet over 12 procent van dat bedrag belasting betalen.

Nieuwe regel: op donaties voor dieren zit belasting, voor mensen niet.

Hmm.. goed om te weten en volgens mij verzinnen ze het ter plekke

Je begrijpt ook dat papiertje moest betaald en zonder dat er ook maar iemand in de buurt van de bus is geweest kunnen we weer vertrekken.

Eindelijk door naar Bosnië.

We hebben ‘alle’ dieren in Varazdin al gesteriliseerd dus we gaan een keer naar Bihac om Elvira te helpen.

Zij en haar man Haris bekommeren zich al jaren om de ontelbare straathonden.

We passeren zonder gedoe de grens en mogen logeren in het vakantiehuisje van de oprichter van het asiel.

Image031

Volgende dag vroeg op en aan de slag

Op elke straathoek lopen, zitten, liggen honden en het ergste is; ze hebben erg veel pupjes.

Image008

Image010

 

De meeste zijn ongeveer 4-5 weken oud, te oud om in te laten slapen vinden we , als ze net geboren zijn doen we dat wel, hoe vreselijk ook.

We gaan naar het asiel, ik noem het zo voor de duidelijkheid maar het is beslist geen asiel.

238

251

226

Op een heuvel bij 1 van de vele barakken die zijn gebruikt in de oorlog ligt het asiel, als je verder de bossen inloopt kom je bij de mijnenvelden waar men de ongewenste pups achterlaat.

222

Image015

Image016

Het asiel is een paar hokken met gillende pupjes die nat en onder de diarree proberen te ontsnappen en de aandacht te trekken, sommigen zitten te rillen onder hun lekkende afdakje

Image050

Ze krijgen rijst en brood en soms vlees maar niemand let op of de kleintjes wel wat krijgen

Niemand maakt de hokken schoon en niemand haalt ze aan.

Image010

Image014

Image027

Image028

Een mager moedertje smeekt ons naar haar toe te komen.

257

Er zitten een aantal honden aan de ketting

Image034

Image005

Een hele lieve pitbull probeert uit alle macht bij ons te komen, als ik haar aai zie ik ontelbaar veel littekens, ze blijkt te zijn gebruikt voor vechthonden om op te oefenen, het is een wonder dat ze nog leeft.

Image025

Zelf heeft ze 5 honden gedood in het asiel en zit daarom aan de ketting. Ik noem het woord inslapen en de Bosniers kijken me aan of ik gek ben geworden, de Nederlanders knikken instemmend.

Ze overleed dezelfde dag op de operatietafel en ontsnapte aan een vreselijke toekomst aangezien 2 ongure types kwamen informeren naar een vechthond terwijl ze alle andere honden ruw opzij duwden.

1  van de asielmedewerkers zei; oh we hebben wel een pitbull maar die wordt nu gesteriliseerd.

Image026

Ik kijk verbijsterd rond en zie hoe de loslopende troep honden een hondje aanvallen van de straat die eten komt zoeken, het beestje rent voor zijn leven.

Het is een groep killers geworden die hun heuvel verdedigen. Rondom het asiel blijkt het vol te liggen met dode honden.

Paul loopt de hele week in het asiel met pupjes onder zijn jas.

Image076

Image077 (2)

Paul maakt alle hokken waterdicht en maakt de verblijven schoon in de hoop dat goed voorbeeld goed doet volgen.

Image053

Image060

Image061

Een herder heeft van haar hele nest nog 1 pupje over en doet niks als onrustig draaien en oppakken en likken en voeden om te proberen deze in leven te houden.

224

Helaas ook de laatste gaat dood en Sennat die het asiel beheert smijt het dode pupje over het hok heen in het bos. Paul heeft hem alsnog begraven.

Elke dag gaan er pupjes dood en elke dag komen er honden bij.

Er wordt een herder met 7 pups gebracht door een man met een grote mercedes

Dat er geen plek is interesseert hem niet, als we de hond niet aannemen gooit hij ze in het bos.

Hij vertrekt weer en zijn probleem is opgelost.

Inmiddels staat onze operatieploeg te trappelen en we willen weten welke honden nog geopereerd moeten.

Helaas dat weet niemand, ook zoeken we de hondjes die geplaatst zijn en mee mogen naar hun nieuwe baasjes in NL ook die zijn niet allemaal te vinden.

Vreselijk, we zoeken naar Ron vragen iedereen wanneer hij voor het laatst gezien is, hoe groot is hij nu, ligt hij bij de dode dieren?

We hopen dat we hem nog zien maar van Ron geen spoor.

Niemand weet wat, Elvira vindt het verschrikkelijk, ze staat machteloos, werkt helemaal in Sarajevo en is hier maar 1 keer in de maand

Inmiddels begrijpen de meeste mensen dat dit ‘asiel’ geen goed idee is.

We maken in de loop van de week kennis met de meeste vrijwilligers, zij voeren de honden en de honden op straat.

Helaas heeft niemand tijd om de honden te helpen vangen die gesteriliseerd of gecastreerd moeten worden.

We stoppen zoveel mogelijk honden in de auto’s na een littekencheck.

We komen aan bij de dierenarts waar we de praktijk van mogen gebruiken, hij is er echter niet en zijn vader laat alles zien, rijdt vervolgens zijn auto uit de garage en zegt dat we daar moeten opereren.

Image088

Ik schiet uit mijn slof, we zijn niet helemaal uit Nederland gekomen om op die manier behandeld te worden.

Als we beloven alles netjes op te ruimen mogen we dan toch alles gebruiken, ja kom zeg!!

We gaan aan de slag de halve dag is al weer om en het lukt toch nog om 12 honden te steriliseren.

Image089

Image090

De volgende dagen wordt het steeds kouder, natter en viezer, Paul loopt ziek te worden in het asiel maar wijkt niet.

Wij gaan de straat op om honden te vangen

Wat een treurnis en een ellende, Elvira heeft onderschat dat de dieren zich niet zomaar laten pakken dus het duurt toch even voordat we de honden in de auto hebben.

Image115

Image117

Image118

Image122

Image124

Toch zijn ze erg vriendelijk en  bijten nooit.

Image125

Image128

Image129

Image130

We komen bij een man die amper voor zichzelf kan zorgen laat staan voor al zijn honden

Een van de teefjes heeft een nestje onder een garagedeur, als het gaat vriezen is het de vraag of ze er dan nog bij kan komen.

Image135

Sommige eigenaren zijn blij dat we de hond opereren anderen schelden ons van het erf af.

Veel mensen wijzen de plekken aan waar moeders met pups zijn en geven ook nog wel eens wat voer.

Image144

Image145

Image146

We nemen alles mee ook de zwangere honden, opereren ze en ze mogen met een mooi pakje aan die we gedoneerd hebben gekregen een nachtje warm in de bench liggen en de volgende dag moeten we ze terug zetten op straat of in de wildernis, vreselijk!!vooral als ze dat niet willen en achter ons aan blijven lopen.

We halen 4 honden op, op de militaire basis, ze voeren ze daar wel en zijn vriendelijk maar durven de honden niet op te pakken. Achter het hek, we mogen de basis niet op zie ik ze modderen met de honden en de benches en ze maken ze alleen maar bang.

Ik versta geen Bosnisch dus loop de basis op, ze zullen me vast niet neerschieten, pak de hond op en de lieverd vindt het prima, ik geef haar een kus op haar kop en de soldaten lachen en wijzen, denken dat ik gek ben of heel dapper.

We komen bij een huis waar we verschillende pupjes zien lopen, ze zijn uitgemergeld en uitgedroogd, de sterk vermagerde moeder heeft geen melk meer.

Het hele gezin komt naar buiten en we mogen de pups meenemen, zij zijn helaas niet meer te redden.

Achter het huis zitten 3 honden aan de ketting, 2 hebben zichzelf de taak gegeven flink te waken hebben een vreselijk leven, maar 1 hond heeft een ketting van hooguit een meter en blaft niet eens meer, hij zit diep en diep ongelukkig in een kuil met wat plankjes er omheen.

Image051

Image053 (2)

Als het regent zit hij in een plas en er is geen enkele bescherming tegen wind, hagel, sneeuw

Hij kijkt bang van alle belangstelling en laat zich toch aaien.

Ik probeer de vrouw des huizes te overtuigen ons de hond mee te geven maar zonder succes

Ik haal werkelijk alles uit de kast maar nee.

Image057

Ik vraag haar waarom ze het dier zo laat lijden, ze zegt, ik heb het ook niet goed en daar maakt ook niemand zich druk om. Ik lijdt dus de hond lijdt ook.

Jeroen is het helemaal zat tilt de hond op en wil weglopen de vrouw vliegt hem schreeuwend aan, we geven het maar op, ik steel die hond wel een keer.

Zo vliegt de week om, we doen wat we kunnen, we hebben ze helaas niet geteld maar tientallen honden per dag gingen onder het mes.

Image091

Image093

Image095

Image096

Image098

Image099

Image101

Image102

Ook nog een aantal katten en de laatste dag kwamen er nog eigenaars met hun dieren.

Er zijn een heel aantal hondjes die mee mogen naar Nederland

Net als in Nederland schijnen dierenliefhebbers het onderling niet erg eens te zijn, dat is niet erg lijkt me, maar laat de ander in zijn /haar waarde.

In Bosnië werd heel wat afgeruzied onderling, 1 dame die opvanggezin is had ons haar 4 hondjes gebracht en voordat ze bijkwamen wilde ze ze al weer meenemen.

Ik kwam bij haar het hondje halen wat mee mocht naar NL maar ze begon te tieren en te schreeuwen en ging de tolk te lijf.

Ze wilde geld zien en ik moest alle honden meenemen of geen, rustig praten bleek niet mogelijk en de arme Bony moest achterblijven.

Later bleek ze de douane gebeld te hebben dat wij met honden de grens overgingen en dat we ze in NL zouden gebruiken voor onderzoek en proeven.

Dit kostte alleen wat tijd omdat we extra gecontroleerd werden maar alles was natuurlijk in orde en we waren weer in Kroatië.

Voor 1 nachtje de hondjes ondergebracht bij Nela in de basement en tuin, waar ze een 4 sterren behandeling kregen en lekker een dagje bij konden komen.

 Image046

Image047

Image048 (2)

Image049

Image050 (2)

 

De volgende morgen vroeg vertrekken Annelies, Susan en ik naar Valerija (zie eerdere verslagen) 5 hondjes van haar zijn geplaatst, we brengen voer en medicijnen, een fiets en eten voor de 5 dames want niemand heeft meer werk en elke keer als ik ze zie zijn ze magerder en zie je de armoe beter.

Image062 (2)

Image064 (2)

Image065

De honden zien er goed uit, het huis nog steeds een drama en ze laat nu ook de honden op de hoogslaper, jammer dat was het enige schone plekje in huis.

Image069 (2)

We drinken koffie bij Oma, laten haar hond ontsnappen, benadrukken nogmaals dat een hond beweging nodig heeft( hij rent blij als een dolle over het gras) en opgevoed kan worden en vertrekken weer de 300 km terug naar Varazdin.

Ondertussen zijn Paul, Jeroen en Jill in het asiel aan de slag gegaan

Dit asiel is vergeleken bij Bosnië een verademing, de pups zitten lekker warm en iedereen wordt liefdevol verzorgd.

Er is heerlijk voor ons gekookt en we mogen weer naar huis, iedereen is stil en vermoeid en heeft de hondjes op z’n netvlies die we achter moeten laten in de ellende.

Er worden heel wat tranen gelaten deze trip.

Ook de geplaatste hondjes uit het asiel gaan mee, alles zit lekker schoon en warm in de benches.

 

Helaas de terugreis verloopt moeizaam

Blijkt bij de grens dat Bosnische pups onder de drie maanden de EU niet in mogen, geheel nieuw voor mij, 2 van de drie auto’s moeten dus omkeren, helaas duurt dit uren!, ze verdwijnen met je paspoort en laten je uren wachten. We worden gewaarschuwd, als we een andere grens proberen krijgen we een dikke boete.

We proberen de andere grens, 1 auto komt er moeiteloos door, de andere niet, we besluiten moeder en pups achter te laten in een opvanggezin in Kroatië.

Bah mannetjes met uniform, ze verzinnen de regels ter plekke en overal zijn ze anders.

We moeten naar huis met de hondjes we hebben nog een lange weg te gaan.

De uitlaat gaat stuk, een vreselijk ongeluk betekent een flink eind omrijden, file door werkzaamheden maar redelijk op tijd zijn we weer thuis.

Alle gezinnen en opvanggezinnen staan met spanning te wachten op hun nieuwe vriendje

Wat is dat toch altijd weer leuk.

De hondjes rennen blij door mijn tuin, eten, drinken, spelen en mogen mee naar een veilige, warme, vrolijke, liefdevolle plek.

Image075

Image076

Image077

Image078

Image079

Image080

Image082

Image085

Image087

Image089

Image090

Image091

Image092

Image097

 

We danken alle vrijwilligers, donateurs en mensen die zoveel belangrijke spullen hebben ingezameld.

En vooral ook Wico voor het uitlenen van zijn mooie bus!

En vooral ook Greetje voor het uitlenen van haar mooie auto!

Image002 (2)

Image003 (2)

Image001 (2)

We gaan door met proberen het probleem kleiner te maken.

 

Warme groet Conny