Verslag Kroatië september 2011

 

Zaterdagavond ben ik op mijn gemakkie aan het inpakken al in de pyama en de telefoon gaat:

Leo ons straathondje zit in een afgesloten tuin dus na ongeveer 4 maanden zwerven op straat leek hem dit een goed moment om een foutje te maken.

Paul , Erik, Irene gebeld , voor vangnet, oppas, wie kan er mee, dierenarts gebeld voor verdovingsspuit en Irene gaat aan de slag om een dierenambulance met vangstok te regelen

Hoe dat allemaal afloopt staat in het verslag over Leo

Na een korte nacht toch maar naar Kroatië vertrokken en Jill de oppas met Leo opgescheept

Zij dacht een rustig weekje te hebben…

Onderweg naar Kroatië, in Oostenrijk bedenk ik ineens, door alle drukte met Leo…..

PASPOORT VERGETEN!!!!

Waarom bedenk ik dat nu, waarom niet 1200 km eerder, of een dag of…

Nou ja ik besluit de gok te wagen en we rijden gewoon door

Allerlei opties komen voorbij, verstoppen tussen de dekens of eh voor de achterbank gaan liggen , ergens de grens over sluipen nou ja verzin het maar.

Het is al 2 uur in de nacht en we naderen de grens, wat als ze me niet doorlaten, ik heb geen idee.

De Sloveense douane is niet vrolijk en vindt dat ik terug moet, maar de aanhouder wint en de slagboom gaat open, hij zegt nog “100 procent zeker dat ze je niet Kroatië inlaten”

De Kroatische douane is veel aardiger, moet lachen dat ik mezelf ‘stupid’ noem en na Greetjes uitleg dat we poep gaan scheppen in hun asiel en wat bedenkelijke blikken in de bus naar alle spullen die we mee hebben laten ze ons door.

Pff ben zelden zo opgelucht geweest , een uurtje later liggen we in onze bedden heerlijk..

De volgende morgen staan we al weer vroeg in het asiel , het is 25 graden en aangezien we wat zon tekort zijn gekomen zijn we daar heel blij mee ookal is de stank daardoor wat erger dat mag de pret niet drukken.

Image063

Image083

Image110

Image160

De hondjes en personeel zijn weer blij ons te zien en we kunnen aan de slag.

Image146

Image122

Ik kijk verslagen om me heen, zoveel nieuwe honden, zoveel pupjes en zoveel zieke dieren

Image106

Image006

Image011

 

In een hoekje van het asiel ligt een hondje in een bench, blijkt een gebroken bekken te hebben.

Ik word boos waarom laten ze nooit wat inslapen dat beestje ligt maar te lijden, maar de dierenarts had gezegd dat het vanzelf zou genezen.

Na hevige discussies foto’s opgestuurd naar de Lesiakliniek in Dusseldorf Duitsland

Zij willen het hondje gratis voor ons opereren, fantastisch maar hoe krijg ik haar daar.

Marco lenzen, hoofd van de kliniek vliegt naar Munchen en Daniël die in het asiel werkt rijdt met Titia’s auto naar Munchen.

Er gaan nog heel veel dingen mis maar 24 uur later ligt ze veilig op de vloerverwarming, schoon en met goede pijnstillers aan te sterken van de spoedoperatie aan haar kapotte blaas

Het was een wonder dat ze nog leefde.

Hoe het Grace verder vergaat zullen we laten weten.

Titia gaat aan de slag en helpt heel wat hondjes van hun weelderige haardos en klitten af.

119

Image036

Image197

Marijke is voor het eerst mee, kijkt haar ogen uit en zorgt de hele week dat het voor het kantoor, waar  overdag de pups lopen schoon blijft , gaat met heel veel hondjes wandelen en helpt Titia met de honden vasthouden die het knippen en plukken minder leuk vinden.

Image001

Image002

Image004

 

Paul heeft weer 100 klusjes en maakt oa een mooie deur.

Image005p

 

Hij wordt dikke vrienden met Riki die hem overal mee helpt...

Image075

en samen is het goed rusten...

Image038

Image039

Greetje en Dineke, oftewel in de volksmond de firma Bierenco verdwijnen in de vroege ochtend in het asiel,

161

162

 af en toe zie je ze voorbij komen om wat te eten en te drinken en ’s avonds 21 uur rollen ze doodop het bed in.

Image031

Gelukkig wordt er voor ons gekookt want een restaurant zoeken daar hebben we echt de puf niet voor.

Image032

De kennels weer schoon, poepemmers vol, hondjes uitgelaten, gekamd en geknuffeld, foto’s maken voor internet, mee naar de dierenarts enz enz

Image006

Image022

 

We checken alle honden of ze niet gewond zijn, nagels, tanden, vlooien, teken.

Image034

Ik moet vooral regelen, problemen oplossen heel vaak pinnen en kiezen welke hondjes mee mogen, kiezen waar ik het beperkte budget aan uitgeef.

 

We gaan nog een dag naar Valerija

Proppen de bus vol worsten en halen nog flink wat droogvoer.

We hadden gehoord dat er geen voer EN geen water was en waren dan ook verbaasd de honden in redelijke staat maar de mensen ernstig vermagerd aan te treffen

We hebben dan ook maar flink wat boodschappen gedaan voor ze

Tja  wat moet je...

Daar zit je dan in de armoede, ze hebben de nette kleren aangetrokken en koekjes en sinas voor ons gehaald, op de pof..

Hoop lawaai de brandweer is gearriveerd om de put te vullen met water, iedereen straalt..

Image063

Image067

Image068

Ik realiseer me weer hoe gewoon het voor ons is dat er water uit de kraan komt

Ik ben zo blij dat ik in deze positie zit.

Geven is gemakkelijker dan ontvangen, ik kan het niet voor ze oplossen maar we hopen dat er wat hondjes geplaatst worden en dat er wat geld overblijft om eten te kopen.

 

De week vliegt om , we maken ons klaar voor transport en na 16 uur zijn we weer moe maar voldaan thuis

Nieuwe baasjes, opvanggezinnen, vrijwilligers, hulptroepen

Iedereen is weer present

Dat houdt me nog even op de been...

Image042

Image046

Image048

Image050

Image055

Image066

Image044

 

Omaatje van 10 jaar oud en bijna haar hele leven in het asiel heeft een warm mandje gevonden.

177

178

Na een paar uur zijn alle hondjes op hun plek, ga ik lekker het bos in met mijn eigen roedel

Nog even knuffelen en ondanks dat ze allemaal vinden dat ze bovenop mij moeten liggen val ik gewoon in slaap.

 

Conny

 

Terug naar overzicht