SPAS Varazdin

30 april t/m 7 mei 2011

 

 

Onderstaand verslag heb ik geschreven op verzoek van de stichting. Zij zijn al vaker naar het asiel geweest, ik nog nooit. Voor alle lezers is het goed om eens te kunnen kijken door de ogen van iemand die het asiel nog nooit gezien heeft. Een persoonlijk verslag dus.

Op zaterdag 30 april was het dan zover, we vertrokken met 10 personen naar Kroatie om een week de handen uit de mouwen te steken in het asiel (SPAS). Hier had ik al een tijd naar uitgekeken, omdat ik ook 2 honden van de stichting heb. Ik wilde heel graag met eigen ogen zien hoe het er daar aan toe gaat en waar mijn honden vandaan komen.

 

Zaterdag om 10.00uur was het voor mij zover, in Arnhem werd ik opgehaald. Hierna moest er nog iemand in Venlo opgehaald worden, waarna de week echt kon beginnen. Na een lange reis kwamen we zaterdagnacht rond 01.00u aan in Varazdin. We sliepen boven een bar. De bedden waren gespreid en er lagen zelfs handdoeken voor ons klaar.

De volgende ochtend reden we naar het asiel om daar vervolgens alle spullen uit te laden die we hadden meegenomen uit Nederland (dekens, riempjes enz.).

DSC00394 

DSC00392

Eenmaal aangekomen besefte ik me hoe blij ik ben dat mijn hondjes daar niet meer zitten. Aan de voorkant zie je een klein kantoortje, daarachter zit het asiel. We konden door de hekken naar binnen kijken. Bij aankomst begonnen veel honden te blaffen. Zodra de ene hond begint te blaffen volgt ook de rest, dus binnen de kortste keren liet heel het asiel zich horen.

DSC00399

Het is moeilijk te omschrijven hoe het daar is, je moet het echt met eigen ogen zien en ervaren. Om iedereen toch enigszins een beeld te kunnen geven van hoe het eruit ziet doe ik toch een poging:

Er zijn verschillende roedels met daartussen een deur. Je moet continu op je hoede zijn als je een deur door gaat of als je in een roedel staat. Alle honden zijn zo blij met ook maar een klein beetje aandacht.

DSC00402

Achteraan in het asiel waren een aantal kennels. Deze zijn vrij nieuw en goed gebouwd. In tegenstelling tot de rest van het asiel, zit er voor de kennels een goed hek. Een minpunt van de kennels is dat de honden die daar zitten minder beweging krijgen.

DSC00403

Daarnaast moet je goed opletten welke honden bij elkaar in een roedel of kennel zitten, want net als bij mensen kunnen ook niet alle honden goed met elkaar overweg.

De hekken en deuren tussen de roedels waren minder goed dan die bij de kennels. De hekken waren oud en hier en daar zat een gat. Voor dat gat lag dan bv. een stuk ijzer zodat de honden niet naar een andere roedel konden. Toen ik dat zag was mijn eerste vraag ook of het wel eens gebeurt dat honden ‘ontsnappen’ en naar een andere roedel gaan. Natuurlijk gebeurt dat! Met alle gevolgen vandien….

DSC00405

Het gekke vond ik dat ik heel snel naar alle honden ging kijken die daar zaten en steeds minder naar de omstandigheden. Iedere hond heeft zijn eigen kenmerken en maakt hem/haar daarom een ‘persoonlijkheid’. Het rare vond ik ook dat veel honden het asiel echt als hun thuis zien. Ze weten niet beter….

DSC00451 

Even verder met de rest van de week:

Maandag zouden we naar Agneza en Jelena gaan (deze meiden hebben Conny het asiel laten zien en hebben zelf ook zo ongeveer een asiel thuis), maar dit werd helaas afgezegd. Dan maar naar een restaurant, aangezien we niet zelf konden koken. Na 2 dagen bij de Mc Donalds gegeten te hebben, waren we blij dat er nu een echt restaurant open was!

 

Dinsdag weer vroeg op, ontbijten en naar het asiel waar de hondjes en alle poep en plas op ons lagen te wachten. Vanavond konden we dan echt naar Agneza en Jelena. We gingen eerst naar het huis dat ze aan het bouwen waren om daar wat te eten.

DSC00509

DSC00514

Wat een huis, geweldig!!! We zijn nu ons appartement aan het verkopen, maar als ik dat zag denk ik echt dat ik in het verkeerde land woon. Een heerlijk groot vrijstaand huis (voor Kroatische begrippen enigszins klein misschien) met een supergrote tuin er omheen (eigenlijk was het meer een bos). Nadat we hadden gegeten gingen we naar hun oude huisje, een superleuk weggetje door de bergen! Hun oude huisje was klein, helemaal vergeleken met hun nieuwe huis. Alle honden en katten kwamen ons tegemoet. Een aantal van deze hondjes konden ook mee naar Nederland. Agneza en Jelena vangen nl. ook honden op, dus eigenlijk hebben ze gewoon een asiel aan huis.

Na een mooie route kwamen we rond middernacht weer terug bij de bar waar we heerlijk hebben geslapen.

Woensdag weer vroeg op, ontbijten en naar het asiel.

DSC00446

DSC00445

Net op het moment dat we even iets gingen drinken, kwam de dierenarts met 3 honden. Die moesten ook maar even het asiel in. Waarom? Geen idee. Volgens mij de dierenarts ook niet.

Deze avond zouden we gaan eten met 3 meiden die bij het asiel werken. Vlak voordat we zouden gaan werd er een zieke en gewonde kat binnen gebracht. De dierenarts wilde de kat niet verzorgen. Reden hiervoor was er niet. Ook weer zoiets vaags….

Image168

Image174

Image176

Image351

Image353

Image354

 

Een etentje met z’n allen ging dus niet door omdat de honden en kat die binnen waren gebracht verzorging nodig hadden.

Donderdag weer eenzelfde dag als anders; opstaan, ontbijten en aan het werk.

DSC00435

DSC00436 DSC00437

 

 

Vrijdag was de dag van vertrek. ‘s ochtends kwamen we aan en er waren weer 2 nieuwe honden binnen gebracht. Deze honden waren achtergelaten in een huis; de mensen waren verhuisd en de honden mochten blijkbaar niet mee. Waarom???

DSC00442

DSC00443

Deze week was hard werken, aandacht verdelen over veel honden en werken met de middelen die je hebt. Het hoeft niet altijd luxe te zijn, zolang je maar ziet dat je er niet alleen voor staat. Ik heb geen idee hoeveel honden en katten er deze week binnen gebracht zijn, omdat je veel dingen ook niet ziet wanneer je aan het werk bent in het asiel. Eerlijk gezegd wil ik het ook niet weten. Voor 20 honden die weggaan komen er in 1 week wel weer 10 bij.

DSC00571

 

 

Het meest schokkende van deze week vond ik denk ik nog wel dat er naast, ja echt pal naast (!!!!!!!!!) het asiel een hondenvereniging zit. De eerste dag in het asiel (zondag) was er blijkbaar iets te doen, want er waren mensen uit allerlei landen (ook Nederland). De bezoekers van het evenement kwamen ook doodleuk even een praatje maken wanneer ze merkten dat wij ook uit Nederland kwamen. Waar ik niet tegen kon, is dat de hondenvereniging met al haar bezoekers, niks maar dan ook echt helemaal niks voor het asiel doet!!!! Ik kan me niet voorstellen dat wanneer je zelf een hond hebt en je wekelijks, maandelijks (of wanneer dan ook) naar die hondenvereniging gaat en pal daarnaast het asiel ziet, je helemaal niks doet voor het asiel. In mijn ogen ben je dan geen echte dierenliefhebber. Een hond moet doen wat jij wil en anders moet die weg. Sorry, maar daar snap ik helemaal niets van! Een hond koop je voor zijn/haar leven en een hond is ook onderdeel van het gezin. Natuurlijk wil je een goede opvoeding en dat hij/zij overweg kan met andere honden/kinderen maar wanneer dat niet gaat zoals je wil, betekent dat niet dat die hond maar weg moet. De laatste maanden heb ik zelf veel bijgeleerd wat betreft hondengedrag, en mijn persoonlijke mening is dat de baas aan moet passen, niet de hond. Wanneer de baas de hond op een goede manier benadert, zullen alle honden het doen naar jouw wens.

Dit is ook 1 van de redenen waarom er zoveel dieren in het asiel zitten; mensen nemen een hond die vervolgens niet doet wat ze willen en dan moet hij/zij maar weer weg.Je neemt toch ook geen kind om hem/haar vervolgens weg te doen omdat hij/zij een keer iets doet wat niet mag. Daar zijn het kinderen voor hoor je vaak. Iedere keer als ik erover nadenk maakt het me boos, vooral nu ik met eigen ogen gezien heb hoe de honden in Kroatie terecht komen. Natuurlijk weet ik dat het niet overal zo is en de reactie van veel mensen is ook dat een paar keer per jaar naar een asiel gaan in Kroatie niet alle honden helpt. Inderdaad, Kroatie is ook maar een klein stukje van de hele wereld en het zal niet overal zijn zoals in Kroatie, maar het geeft me wel een goed gevoel wanneer je ook maar iets bij kunt dragen. Net als met zoveel andere dingen; je kunt niet alles oplossen, maar om dan maar de andere kant op te kijken en net doen of er niets aan de hand is is weer een andere uiterste. Je moet doen wat je kunt doen, ook al is het maar een klein beetje.

 

Deze week was heftig, leuk, gezellig en heeft me ook aan het denken gezet. Ik hoop dat ik andere mensen met mijn verslag ook aan het denken heb gezet. Kijk niet meteen de andere kant op, maar probeer mogelijkheden te zien!

 

Lianne Allards

 

 

Hieronder wat foto's van die hondjes die in Nederland zijn gekomen en aan hun nieuwe baasjes zijn voorgesteld:

 

Image407

Image409

Image413

Image432

Image437

Image439

Image441

Image446

Image447

Image449

Image456

Image464

Image466

Image486

Image491