November 2008 (geschreven door Conny Busstra)

 

Jippie het is gelukt om 3 hondjes van Agneza en Jelena te plaatsen
Doby, Noodle en Bibi mogen naar Nederland. Ach dan neem ik Daisy ook maar mee dat is zo’n makkelijk te plaatsen hondje. Ah en Natasa van Elvira uit Bosnië kan ook mee. Ze willen ze wel brengen maar kunnen al de achterblijvers( nog steeds dan 14 honden en 16 katten) niet alleen laten.
We besluiten dat het handig is dat ik naar zagreb vlieg en dat we daar een auto huren en naar NL rijden. Zo gezegd zo gedaan, slapen in utrecht , met de bus naar het station, met de trein naar Koln, weer in de trein naar vliegveld en met vliegtuig naar zagreb. Als die kroaten nou eens zelf voor hun dieren gingen zorgen grrrrmbl...
Altijd leuk die meiden weer te zien , ik mag een dagje op de honden passen kunnen zij van alles gaan regelen. Allemachtig wat hebben die een aandacht nodig, even lezen is er niet bij, er blaft altijd iemand en als ik opsta gaat de hele horde weer op tilt. Als ik rustig zit, dan klimmen ze met z’n tienen op schoot en gaan ze ruzie maken.
Ik probeer voor te slapen, moet namelijk de hele nacht alleen rijden want jelena ziet niets in het donker, maar met de blaffende honden, piepende pups en ritselende muizen wordt dat helemaal niks.
Ik breng nog een bezoekje aan het asiel in Varazdin. Ik wil heel graag zien hoe het gaat met de verbouwing. De hondjes die helemaal achterin in het water staan, worden nooit door iemand gezien. Behalve als ze voer krijgen.. Die hondjes krijgen nu nieuwe verblijven.

Ik had gehoopt dat iedereen blij zou zijn maar in het gangetje lig een zwaargewonde hond met ontelbaar veel hechtingen en 4 bange honden met kleinere wonden. Er moesten roedels bij elkaar worden gezet vanwege ruimtegebrek en dit is het resultaat. Ze maken elkaar af.
Ik probeer te voorkomen dat Agneza bij de pupjes gaat kijken. Die zitten apart, maar ze gaat toch en zo te horen zitten er nogal wat. 27 zegt Tanja maar er gaan er dagelijks een paar dood.
Wat een klotebaan, de drie mensen die in het asiel werken zien er allemaal doodop en moedeloos uit. De verwarming is kapot, de dekens zijn op en er is te weinig personeel. Misschien krijgen ze er januari iemand bij. Hoezo januari? Het moet nu! De honden zijn zo wild dat je bijna niet door het asiel kunt lopen. Wederom geschokt, elke keer weer, loop ik naar buiten. Ik doe wat ik kan zeg ik maar steeds tegen mezelf…
Om zeven uur gaan we inladen, Agneza huilt tranen met tuiten om haar hondjes en geeft voor de zoveelste keer instructies mee. Een half uur later zijn we op weg. Er gaan ook nog 4 katten mee dus de auto zit vol. Gelukkig bij de grens weer niets aan de hand, ben toch wat nerveus geworden van die keer dat we niet door mochten.
‘s Nachts drink ik wat vieze koffiedrankjes en moet Jelena me wakker houden maar de reis voorloopt zeer voorspoedig totdat we in NL zijn.
Gatverdamme wat is het hier vol! We moeten een hondje droppen in Sleeuwijk, Rotterdam, Utrecht, en een kat in zwolle, een kat naar Hilda in Haren en alles wat er dan nog in zit mag mee naar mij…. Wegomlegging, verdwalen ondanks of dankzij GPS, dan 13 km file midden op de dag. Al met al doen we over Zagreb - Arnhem net zo lang als het rondje door NL. Als we de auto bij mij op de oprit zetten, besef ik me dat we er 24 uur in hebben gezeten, waarvan ik 1 uur heb geslapen.

Wel leuk voor Jelena om te zien waar de hondjes en katten terecht komen. Ook leuk om de meiden Nederland te laten zien (Agneza is ook nog een paar dagen wezen logeren). Ze vinden de tuintjes zo netjes en we zijn vreselijk lui (alles is voorgesneden en kant en klaar bij de Albert Heijn).
We hebben Nana en Lucky en de poesjes van Hilda opgezocht en geconstateert dat ze het enorm goed hebben, leuk! Ook hebben we geconstateerd dat je bij Hilda de ingezamelde spullen wel weg kan halen maar dat het de volgende dag al weer tot het plafond opgestapeld staat.
In Kroatie was me gevraagd om kleding voor de kinderen van de zigeuners in te zamelen om de winter door te komen, nou ik denk dat ik zo langzamerhand heel Kroatië kan kleden. Gelukkig mocht ik de auto van Rob volproppen toen hij die kant opging.
Thuis gaat het goed met 6 honden. Daisy blijkt een wolfje in schaapskleren maar speelt graag tot grote vreugde van de pup die zich rot verveelde tussen de bejaarden.
De gewonde hond is inmiddels helaas ingeslapen, de verbouwing vordert gestaag en we proberen een transport te regelen om weer dekens en warme kleren en vloerbedekking voor in de hokken te brengen.
We gaan stug door.