Verslag Kroatië oktober 2009 door Jill Horsfield

 

Al een lange tijd wilde ik mee naar Kroatië, maar het kwam er telkens maar niet van. Uiteindelijk in oktober kon ik mee. Het was een lange rit, maar dat was het zeker waard.Image004

Toen we aankwamen was het wel even een shock. Al die honden, allemaal zo blij, terwijl ze zo verschrikkelijk leefden. In de hoeken zaten de ‘zielige’ honden, die niet goed in de roedel lagen. Ik wilde ze het liefst lekker veel aandacht geven, maar er werd me verteld dat ik dat beter niet kon doen, want dan werden ze juist gepakt door de dominante honden.

In het begin schrok ik er wel een beetje van dat de honden zo tegen je op sprongen en in je handen hapten. Maar na een tijdje werden de honden ook wel wat rustiger omdat ze je wat beter kenden.

In het begin heb ik achter in het asiel de kennels schoongemaakt. Het was wel fijn om die honden even lekker te laten rennen en tegelijkertijd hun kennel schoon te maken. In een van de kennels zat een husky teef en een grote (husky-achtige) reu, die erg lief was. Wat ik erg bijzonder vond, was dat wanneer deze 2 honden los waren en blaffend langs het gaas van de andere roedels renden, alle honden compleet uit hun dak gingen, behalve de husky’s die in de andere roedels zaten, daar snuffelden ze gewoon mee. Zouden ze elkaar herkennen als dezelfde soort?

In de pauzes zaten we voor bij het ‘kantoortje’, waar hele lieve pupjes liepen. Dus dan kon je even lekker knuffelen, eten en daarna weer aan het werk.

Ik heb met Conny poep geschept uit verschillende roedels. Ik vond dit zelf een beetje een ‘eng’ karwei. Daarom was ik ook erg blij dat Conny dicht bij me in de buurt was.

Image139De rest van de dagen heb ik gespendeerd in het kattenverblijf. Daar voelde ik me wel thuis, waarschijnlijk omdat ik zelf zo’n beetje ben opgegroeid in de kattenopvang van mijn moeder. Ik vond het heel prettig om alles daar schoon te maken. Wat wel jammer was, was dat ik net iets te lang was voor de zolder, dus daar moest ik alles kruipend en bukkend doen. Maar daardoor kon ik juist wel goed de hoekjes en randjes schoon maken. Ik heb ook heerlijk geknuffeld met de katten. Er waren er natuurlijk wel een paar bij waar ik een beetje verliefd op werd.

Beneden in het kattenverblijf stonden een paar benches met jonge katten. En op de grond liepen een heleboel kittens. Helaas kregen er een paar niesziekte, dus in no-time heb je dan de hele boel aan het snotteren. Ik heb ze wel een paar dagen oogdruppeltjes gegeven, maar ze moeten het eigenlijk zelf gewoon overwinnen. Er waren een paar hele schattige zwart-witte kittens bij en telkens als ik een bench ging schoonmaken dan zat er weer zo’n kleine zwart-witte bovenop, ze volgden je overal.

 

In het voorste gedeelte van het asiel liepen ook een paar honden die ik erg leuk vond. Zo was er Minnie Mouse (naam zelf bedacht), zij zat eerst achter in de kennels maar mocht toen weer los in de roedel. Ze was erg ondeugend en probeerde ook telkens te ontsnappen als je probeerde binnen te komen. Ook was er een ander hondje die erg lief en knuffelig was. Ze zag er een beetje apart uit, wit met bruine vlekjes. En er was ook nog een soort bruine labrador in het klein, waar ik ook erg dol op werd.

             

Image074In het asiel zat ook een hondje, waarvan de dierenarts had gezegd dat haar pezen in haar linker voorpoot gescheurd waren. Ik ben toen met Conny naar de ‘goede’ dierenarts gegaan in Zagreb en daar bleek dus dat de poot uit de kom was. Ze konden het helaas niet meteen weer terugzetten, als dat gewoon in het begin gedaan was, dan was er nu niks aan de hand geweest. Natuurlijk was ik ook helemaal verliefd geworden op dit hondje en ik heb haar Jenna genoemd. Jenna zou mee terug gaan naar Nederland, helaas kreeg ze kennelhoest en kon ze dus niet mee. Na een dag gehuild te hebben, kwam er een andere oplossing, Agneza werkte in Duitsland en kon Jenna wel een week later meenemen, maar dan moesten we haar wel ophalen in Frankfurt. Gelukkig wilde m’n broer wel rijden en dus zijn we een week later naar Frankfurt gegaan en hebben Jenna opgehaald. En toen bleek dus dat Jenna zwanger was. Dus nu is ze een trotse moeder van een zoon, genaamd Corby.

We zijn bij diverse dierenartsen geweest en waarschijnlijk zal haar poot toch geamputeerd moeten worden. Het is jammer, maar ik denk dat Jenna zich er prima mee kan redden. Ze woont nu tijdelijk bij mijn ouders en ze is nu al zoveel veranderd, ze wordt steeds vrolijker en ondeugender. Ze begint zich eindelijk als een normale hond te gedragen. In het begin snuffelde ze haast niet en deed gewoon haar behoeftes buiten en ging dan weer naar binnen. Maar nu vindt ze het heerlijk om het weiland in te gaan en alles te onderzoeken.