Verslag transport April 2013

Twee weken voor het transport belde Conny mij op om te vragen of dat ik mee wilde, natuurlijk.
Leuk. We zouden met zijn vieren gaan, na een paar dagen werd dit weer bijgesteld, de gereserveerde hondjes + de hondjes voor de opvanggezinnen waren te veel om in een auto te vervoeren, dus zouden we met twee auto’s gaan, het nieuwe baasje van Smokey (Anouk) wilde ook mee om haar hond zelf op te halen.
Hoe meer zielen hoe meer vreugd, met zijn zessen, vier vrouwen en 1 man vertrokken we om 18.00 uur vanuit Koekange.
Conny voorop en wij in de bus erachter aan.
Conny had er zin in en het was voor onze bus een grote uitdaging om haar bij te houden.
Na een korte stop in Arnhem om Wendy op te halen was ons gezelschap compleet en ging onze reis verder richting Duitsland.
De bus had moeite met de heuvels in Duitsland en kwam niet boven de 100 kilometer maar dat maakte ons niet uit, de radio deed het niet maar het was beren gezellig en we hadden gesprekstof in overvloed dus miste we die niet, rond half negen kregen we de verslaving van Conny te zien, de gele M.
Volgens Annemarie ging ze altijd langs de Mac als ze richting Kroatië ging.
Andries was opgelucht even uit dat rijdende kippenhok te kunnen, want kakelen deden we aan een stuk door.
Wie verwacht er om dat tijdstip dat het druk is bij de Mac, twee rijen dik en zeer vrolijke medewerkers die echt plezier in hun werk hadden, het straalde ervan af maar niet heus.
Conny was klaar en wilde weer verder, na een paar dagen met Conny zouden we door hebben dat als Conny zei : we gaan zo… Dat het eigenlijk de bedoeling was dat we al in de auto zouden zitten en startklaar zouden zijn. Hahahahaha Uiteindelijk had iedereen zijn snacks en koffie op en we vervolgde onze reis.

image007

Na een verdere rustige rit waarin we maar 1x Conny kwijt waren kwamen we rond 03.30 uur aan in Passau onze overnachtingsstek, iedereen liep als een zombie naar zijn kamer, even nog kletsen en gauw slapen want om 9.00 uur gingen we ontbijten.

image008

image009

Na ons ontbijtje ’s morgens was iedereen weer fris en fruitig om de reis vort te zetten naar Varazdin.
De reis liep niet volgens plan en volgens de tomtom zouden we over een paar uur daar aanwezig moeten zijn, als we rechtstreeks zouden gaan, omdat we wat achter liepen op Conny en de Tomtom op een gegeven moment een alternatief aanbod die sneller zou zijn kozen we die optie (in Nederland werkt dit perfect).
Dwars door de stad heen, alleen maar file rijden grrrr.
Uiteindelijk waren we in Varazdin rond 15.30 uur, moe, maar blij dat we er waren.
Even omkleden en we kregen uitleg hoe we van het ene naar het andere verblijf moesten en dat we er echt moesten op letten dat er geen hondjes naar de andere groepen liepen, dan zou hij/zij het niet overleven in het ergste geval.

We liepen van het ene naar het andere verblijf, het was er schemerig en er kwam geen daglicht naar binnen.
Het was een doolhof van gangetjes met daarop uitkomende deuren waarachter je alleen maar honden hoorde blaffen, de gangetjes gebruikte ze ook voor de opvang van honden, iedere hond die je tegenkwam wilde geknuffeld en aandacht hebben, wat ze ook gelijk door ons gegeven werd, dat is ook wat me opviel.
Alle honden die wij tegen kwamen hadden zo’n lieve of droevige blik in hun ogen, maar altijd vriendelijk.

image011

image012a

image013

image014

image015

image009

image010

image012

Sommige honden waren veel en veelste dik, dan vroeg je je echt af of die pootjes het wel konden dragen, het was triest.
Annemarie was  onderweg een hondenborstel en schaar tegengekomen en verloste menig hondje van klitten en haren, ze vonden het heerlijk.
Op een gegeven moment kwamen we de buitenverblijven in en daar was Smokey die samen met een aantal grote reuen in een groot buitenverblijf zat, wat een lieve lobbes en dat gold ook voor de andere reuen.
Vanuit dat verblijf zagen we even verderop een grote troste hond ( Max) liggen op een verhoging, hij straalde gezag en liefde uit.
Ik viel als een blok voor hem, als hij opgevangen moest worden dan stond ik vooraan, wat een scheet.
We verzamelde ons buiten en kregen allemaal een hondje mee om uit te laten, wat een feestje voor de hondjes zo blij waren ze met een klein rondje door het bos.
Nadat we de hondjes terug hadden gebracht gingen we door het asiel terug naar de uitgang, waar we langs de keuken kwamen die vol stond met benches met puppies, natuurlijk moesten die ook geknuffeld worden, ik ging snel even naar het toilet en zelfs daar zaten er hondjes in benches, die arme schatten zaten daar maar en zagen geen daglicht en konden ook niet vrij rondlopen, je weet het je kan ze niet allemaal meenemen, maar o wat had ik het graag gedaan, je hart breekt als je daar loopt en ziet hoe die honden erbij zitten het is niet te vergelijken met de Nederlandse asielen, en het ligt niet aan de medewerkers die daar lopen die doen echt alles wat er in hun macht ligt, met de middelen die ze hebben. 

image005

image006

Nadat we ons omgekleed hadden ging de reis naar Tanja zij vangt honden op voor onze stichting in Kroatië, op dat moment had ze Cura met haar pups in de opvang.
We werden warm onthaald en ontmoeten daar ook een oude bekende Shaggie die altijd op straat had gezworven en pas afgelopen winter besloot dat het bij Tanja binnen toch beter was.
Er liepen verschillende oudere hondjes rond de jongste was 6 jaar.
Na de warme thee gingen we even naar Cura die samen met haar pups in de kelder leefde, daar werden we vrolijk begroet door onstuimige pups en Idefex die zich onder de kast had verstopt, Cura lag stilletjes in haar mand en bekeek haar onstuimige pups van een afstandje.
De pups klommen en sprongen over ons heen en wilde allemaal geknuffeld worden wat we dan ook graag deden.
Het was een vrolijke boel.
Na het knuffelen gingen we weer naar boven, kletste nog wat en toen was het tijd om ons slaapadres op te zoeken.

image009

image010

image011

image012

Na een goede nachtrust had iedereen er weer zin in, tijdens het ontbijt bespraken we hoe de dag eruit zou zien.
We hadden een druk schema voordat we naar Nederland weer vertrokken, er moesten verschillende boodschappen gedaan worden en we zouden nog even langs gaan bij Jelena en Agneza die ook hondjes voor de stichting opvingen, daarna weer terug naar de slaaplocatie en de auto’s uitladen en de benches in elkaar zetten.
Andries checkten de verschillende autovloeistoffen, Wendy wierp zich op het voorgedeelte van de bus en de andere gingen puzzelen hoe de benches het beste in de auto’s paste.
Dat ging vrij rap en voordat we het wisten was het tijd om de honden uit het asiel op te halen, bij het asiel aangekomen werden de honden een voor een gehaald en na een kort loopje buiten in hun bench gestopt.

image009

image010

image011

image012

De hondjes uit Bosnië waren inmiddels ook gearriveerd en toen die waren ingeladen kon de terug reis beginnen.
Het was weer een gezellige boel onderweg en de bus reed niet alleen op benzine maar ook op ons gelach, we schoten al aardig op en voordat we het wisten zaten we al in Oostenrijk, het was inmiddels donker en geen kip op de weg dus we konden lekker opschieten, ineens vloog er een witte auto langs en ging voor Conny rijden vervolgens een VW Transporter voor ons de zwaailichten gingen aan en het bordje volgen lichte op.
Het hart zat ons in de keel en we schoten van de zenuwen in de lach.
We volgde de auto’s naar een parkeerplaats, twee mannen kwamen naar de auto’s ze stelde zich voor als douane, na een aantal vragen te hebben beantwoord begrepen ze dat we honden bij ons hadden, nadat Conny alles had uitgelegd en de hondenpaspoorten gecontroleerd waren konden we onze weg vervolgen.
Na de nodige kilometers en koffie kregen we eindelijk het vertrouwde Arnhem op de borden te zien, we waren er bijna.

110

Nadat Wendy ons veilig naar haar huis had gereden, waar er een aantal hondjes uitgingen.
Gingen we onderweg naar Koekange naar Paul en de koffie, wat een heerlijk vooruitzicht een lekker bakkie op een normale bank en lekkere knuffelen met de hondjes die zich uitmuntend hebben gedragen onderweg.
De laatste kilometers kon Andries eindelijk een tukkie doen op de achterbank, dat lukte hem eerder niet, maar over een ding waren we het eens, volgende keer gaan we zo weer mee.


Marjolein Kruithof