Sterilisatie project Ilona en Stefanie.

Eind mei zijn Ilona en ik, twee dierenarts uit Den Helder, naar Kroatië vertrokken, om de honden van het asiel in Varazdin te gaan helpen. 

Om te voorkomen dat er nog meer honden komen in het al zo volle asiel, zouden we daar zo veel mogelijk honden gaan steriliseren en castreren. 
Na vrijdag heel hartelijk ontvangen te zijn en in slaap gevallen zijn op de voorspelde Kroatische meezingers van de Bumbar, de kroeg onder ons hotel, ging we zaterdag aan de slag. 
In Nederland weten de eigenaren precies wanneer hun teven loops zijn, zodat we de sterilisatie goed kunnen plannen. In een asiel met 400 honden is dat natuurlijk niet zo makkelijk bij te houden, dus begonnen we meteen met twee loopse teven. Dat maakte het opereren onder de toch al primitieve omstandigheden er niet makkelijker op. En om het nog spannender te maken, kwamen we tijdens de sterilisatie van de derde teef erachter dat deze een bloederziekte had, haar bloed stolde niet! Dus elk bloedvaatje een voor een afgebonden, een infuus aangesloten en goed in de gaten gehouden, en gelukkig is ze in goede toestand weer naar huis gegaan. Dit teefje had namelijk het geluk al geadopteerd te zijn door een Kroaat, die het advies had opgevolgd om zijn hond alsnog te laten steriliseren. 
De rest van de dag hebben we reutjes en twee katers gecastreerd, deze gelukkig zonder vervelende verrassingen. 
Na 12 uur opereren in een klein kamertje (terwijl we de zon die we in Nederland al zo lang wensten, buiten heerlijk zagen schijnen), gingen we weer terug richting de Bumbar. Helaas werd het werk van die dag niet helemaal gewaardeerd: hoewel het geen cent kostte voor het asiel en Ilona alles zelf gefinancierd heeft, met behulp van enkele farmaceutische bedrijven zoals AST en Mecan, ging het de bazin van het asiel niet snel genoeg. Met een vervelend gevoel sloten we de eerste dag af. 
 
De dagen erna verliepen gelukkig vloeiender: geen gekke verrassingen meer tijdens de operaties en we kregen regelmatig hulp van de aardige vrijwilligers en personeelsleden van het asiel. Helaas kregen we wel wat dieren terug te zien, die aan de wonden hadden zitten likken. Bij mensen thuis worden de honden in een schoon huis gehouden met een kap op of een rompertje aan, maar de dieren hier werden in veel gevallen weer gewoon in hun buitenhok gezet, waar ze de hele dag aan de wond kunnen likken, springen, in het zand rollen enz... 
Naast de castraties hebben we ook nog een paar wonden gehecht. Een hond had al een oude en vieze wond op zijn rug, die niet vanzelf kon genezen. Een ander had op maandagochtend zijn neus onder een hek gestoken met een flink bloedende wond tot in zijn neusholte tot gevolg!
 
Na maandag een rondleiding door het asiel te hebben gehad, waren we toch blij dat we naar Varazdin waren gekomen om te helpen: het aantal honden mag hier echt niet meer stijgen! De hokken zitten vol, sommige dieren zitten in gangetjes en zien nooit daglicht, het sowieso al kleine badkamertje zit vol puppies in gestapelde hokken die ook wekenlang in dit kleine donkere vertrekje zitten. En hoewel je zou verwachten dat de honden honger lijden in een dergelijk asiel, zien we juist heel veel te dikke honden. Dus er is voer genoeg geweest, maar helaas niet het ideale voer. 
Een troost zijn een rij hokken aan het einde van het asiel, daar staan nette kennels met degelijke hekken en goed te reinigen betonvloer. Helaas is de ruimte voor deze honden dan weer beperkt. 
 
Het was dus een pittig lang weekend: hard werken met beperkte middelen, een bazin van het asiel die het anderen niet altijd makkelijk maakt en soms erg zielige dieren die we in deze omstandigheden moeten achterlaten. 
Maar de gedachte dat we toch bijna 50 dieren hebben kunnen castreren en steriliseren maakt het zeker de moeite waard!
 
 SAM3214
 
 SAM3215
 
 SAM3226
 
 SAM3239
 
 SAM3241
 
 SAM3244