Bess


Toen ik bij toeval op de website van Idemo keek, viel Bess (als Mandy) me op. Toen ik een paar dagen later nog een keer keek was er een noodoproep voor haar geplaatst. Ik heb haar niet lang daarna opgehaald in Velp, begin maart 2013. Toen ik haar zag schrok ik wel, ze was zo zwaar dat ze haar eigen gewicht bijna niet kon torsen. Onze hond Toby vond haar meteen al prima. Ik heb haar onder de douche gestopt, ze vertrouwde me voor geen cent, maar het eten erna maakte een hoop goed. We gingen naar de dierenarts om te wegen en een dieet te bespreken. Ook die stond te kijken van haar omvang, bijna 33 kilo. Op Satiety van Royal Canin viel ze met de regelmaat van de klok een halve kilo per week af, we gingen elke week wegen. Ze waggelde langs meer, duinen en parken en ik zag haar vooruitgaan. In oktober was ze op gewicht, ruim 17 kilo. Ze had zich inmiddels ontpopt als een levendige zelfverzekerde hond, en Toby was haar vriend.  Hun favoriete wandelgebied was een stuk duin dat was opengesteld voor honden, met een meertje, konijnenholen, en dwergstruiken: het absolute hondenwalhallah. Ze rende, inmiddels zo soepel als wat, op grote snelheid door de duinen. Af en toe checkte ze of ik er nog was en nam een slokje uit het meertje, waarin ze nooit verder ging dan halverwege haar pootjes. Thuis at ze met hartstocht en viel in diepe slaap.

In juni 2016 gingen we voor langere tijd op reis. In Noorwegen voelde ik begin augustus een dikke bult tussen haar achterpoot en buik. De Noorse dierenarts zei dat het een tumor was, die al aan alle kanten zat vastgegroeid aan bot, spier en lymfeklier. Ze was niet meer te redden. We gingen de weken daarop gebogen onder het onvermijdelijke gevolg, haar nauwlettend in de gaten houdend op signalen van pijn. Half oktober merkten we dat ze stiller werd en moeilijker ging lopen. We hebben haar op 20 oktober laten inslapen. We missen haar aanwezigheid, haar humoristische acties en haar zijdezachte oortjes nog elke dag. Ze was een bijzondere hond, onze lieve hond.

 IMG 20160907 152408 kopie