Pjotr

Lieve mensen van Idemo,

Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik Pjotr in Koekange kwam ophalen toen hij net was aangekomen vanuit Bosnië.

Met vlinders in m'n buik, en een hart vol met liefde maakte ik eindelijk kennis met Pjotr (toen nog Kesi).

De eerste dagen waren spannend en nieuw voor ons allebei. Pjotr bleek een echte einzelganger, en het heeft lang geduurd voordat hij ons echt vertrouwde maar zoetjesaan werd het een enorme grote harige knuffelbeer. En wat werd hij uiteindelijk groot! Laatste keer dat we gemeten hadden kwam hij op 76 cm schouderhoogte. Hoe vaak hebben we niet moeten zeggen: "niet met je neus op tafel", de eetkamertafel dus. Typisch geen maatje medium......

En wat vonden wij Pjotr een prachtig mooie hond, met een prachtige "lach", ik kon er minutenlang naar kijken. Met soms wat wolventrekjes zowel qua innerlijk als qua uiterlijk. Dol op eten, daar deed hij alles voor. Dol op jagen, vooral de kick van het rennen (daarom moest hij wel erg vaak aan de lijn lopen), en wild van kuilen graven, zo groot en zo diep mogelijk. Ik zie ze nu nog op allerlei plekken waar we wandelden.


Thuis was het een heerlijk beest, altijd in voor een knuffel, gek (en hard!) spelen en dol op de buurkinderen. Die werd allemaal afgelebberd als ze langs kwamen.

Pjotr had inmiddels zelf nog een manier gevonden om z'n genegenheid te tonen naar ons. Dan legde hij z'n poot op je schouder, en vervolgens werd je zachtjes schoongelikt terwijl hij tevreden knorrende geluidjes maakte. Lekkere mafkees.

Buiten met z'n maatje Sem (die we later ook via Idemo erbij hebben genomen) konden ze de hele wereld aan. Wij noemden ze gekscherend wel eens de hooligans, want wat konden ze tekeer gaan met z'n tweeën. Raggen, rennen, blaffen en maf doen. En het liefst tegen alles wat je tegenkomt ook even laten weten dat je heus niet bang bent.... wat eigenlijk wel zo was hoor.

Wandelingen waren daardoor nooit saai zullen we maar zeggen.

In december van dit jaar zouden we Pjotr z'n vierde verjaardag vieren maar helaas heeft het niet zo mogen zijn.

Tijdens een heftig auto-ongeluk, waarbij Pjotr en Sem achterin bij mij in de auto zaten, heeft Pjotr vermoedelijk de intense klap van de aanrijding als eerste opgevangen.
Het leek er in eerste instantie op dat er niet zo veel aan de hand was maar helaas is Pjotr kort na het ongeluk toch overleden. Door alle consternatie was ik niet eens bij hem toen hij zijn laatste adem uitblies. Ik dacht toen even dat ik gek werd. Zo was nooit de bedoeling geweest, zo abrupt en zo ineens. Wel typerend voor Pjotr: hij kwam alleen en hij ging alleen.....

Met pijn in m'n hart en een leeg gevoel van binnen moeten we nu verder, voor onszelf en voor Sem. Sem heeft het wel overleefd en hij wordt door ons overstelpt met aandacht en liefde. Ook hij is zijn maatje kwijtgeraakt. Aan Sem zal ik m'n belofte op een goed en veilig hondenleven dubbel en dwars waarmaken.

Pjotr we missen je.......

Je harige grote lijf met die enorme nekpartij waar je zo lekker omheen kon hangen, je luidruchtige geeuwen, je zachte likjes en die zware poot op m'n schouder.

Je lachende kop als we na de ochtendwandeling nog even lekker tekeer gingen in de tuin, je vragende wolvenogen in de keuken als we eten klaarmaakte, je zware blaf om ons te waarschuwen als er bezoek was en het zachte janken als het etenstijd was en je vond dat het te lang duurde allemaal. Ik mis zelfs de enorme hoeveelheid hondenhaar dat werkelijk overal in huis lag, de modderpoten op de bank en het altijd alert zijn op prikkels die te spannend voor je waren tijdens het wandelen.

Voor altijd in ons hart en hoofd, je bent en blijft de meest bijzondere hond die ik ooit heb gekend.
Hopelijk ooit tot ziens lieve Hairy Pjotr Hooligan.

Danielle en Harmen
Sem

P1030342