Pepi

We kregen Pepi bij ons in het gezin omdat hij een ‘’moeilijke’’ hond was, ik had meteen een klik met hem mede doordat ik zelf in 1995 in Bosnië een hondje niet heb kunnen redden en Elvira ook oorlogsslachtoffer was zoals ikzelf , was dit de reden van de klik we hadden veel gemeen...hij was immers de eerste hond die ik ‘’gered’’ had uit Bosnië.
 
Nadat Pepi enige tijd bij ons verbleef met veel ups en downs, veranderde zijn gedrag langzaam...uiteindelijk bleek het iets neurologisch in zijn koppie dat ons heeft moeten doen besluiten om hem in te laten slapen....met veel pijn hebben we dan ook afscheid genomen van hem.
 
ik moest het ook nog aan Elvira vertellen en dat was erg moeilijk....tijdens het transport afgelopen week heb ik de moed bij elkaar geraapt en haar het verteld, het toeval was dat ook de vrouw die Pepi daadwerkelijk van de straat af heeft gehaald Aida hier bij was...ook haar heb ik het zelf verteld...was pijnlijk met de nodige emoties...het mooiste was de zin die deze vrouw tegen mij zei:
zijn missie was; jou op het juiste pad te krijgen zodat je de toekomstige zwervertjes kon redden.
Pepi heeft nu rust. Vriendje, maatje ik zal je nooit vergeten...

Aalderik
 
pepi